Monstrum, albo Wiedźmina 2 opisanie

Długo czekałem na Wiedźmina 2, a jak już przyszedł, to nie chciałem, by przygoda z Zabójcami Królów trwała zaledwie parę dni, co mogłoby narazić mnie na stratę cennych smaczków. Dlatego z Geraltem spędziłem 3 piękne tygodnie, niespiesznie penetrując każdą dziurę (niczym kundel bury z nagrań CDP), na spokojnie rozmawiając z każdą napotkaną postacią, bawiąc się w profesjonalnego craft mastera i pogromcę potworów. Stąd też mam dzisiaj ukształtowaną opinię odnośnie całego tytułu i już w tym miejscu mogę powiedzieć – warto było czekać 3 lata z haczykiem.

» Czytaj dalej »

Co knujesz, BioWare? – Dragon Age II

Dragon Age II stało się faktem. O jej poprzedniczce można mówić wiele (co, nawiasem mówiąc, mam zamiar niedługo zrobić na łamach Gemono…), ale jednemu nie można zaprzeczyć: była dużą grą. I to nie tylko pod względem czasu, który wyrwała wielu nieostrożnym graczom z życiorysu. Powrotowi mistrzów z BioWare do tradycyjnych roleplay’ów – z drużyną, epicką fabułą, światem fantasy – towarzyszył spory rozgłos oraz ciepłe przyjęcie. Nie dalej jak kilka dni temu, kanadyjskie studio zapowiedziało kontynuację Ery Smoka. Wygląda na to, że planowane jest podniesienie poprzeczki dla… no właśnie: dla kogo?

» Czytaj dalej »

It’s a kind of magic! – Boh trojcu lubit!

Aloha, Gracze! We wstępie należy Wam się parę słów wyjaśnienia – ekstremalnych rozmiarów felieton, który spłodzilem ostatnio, został uznany (i słusznie) za przekraczający wszelkie granice przyzwoitości pod względem objętościowych. Summa summarum, zmuszony byłem do podzielenia tekstu na dwie części, z których drugą oddaję niniejszym w Wasze ekrany (no, bo przecież nie ręce).

» Czytaj dalej »

It’s a kind of magic! Kontratakuje

Kącika magiczno-felietonicznego część druga! Jeśli ktoś z Was nie kojarzy, parę tygodni temu zamieściłem na Gemono ten oto tekst, od czci i wiary odsądzający sposób, w jaki producenci gier traktują w swoich dziełach rzecz tak fundamentalną (przynajmniej dla mnie i podobnych zboków), jak magia. Dziś, dla odmiany, postanowiłem więc opowiedzieć o tym, jak według mnie powinno to być robione – i jak niektórzy twórcy potrafią zrobić to całkiem dobrze. Zapraszam na przejażdżkę po Krainie Czarów!

» Czytaj dalej »

Magiczny Total War – Król Artur

Każdy Gracz z wieloletnim stażem z biegiem lat zaczyna znajdować szczególne upodobanie w konkretnych typach gier. Moimi konikami, na przykład, są po pierwsze ambitne cRPGi fantasy, po drugie – dobre, skomplikowane strategie. Moim cichym marzeniem było zawsze połączenie genialnej serii Total War z settingiem fantasy i elementami RPG. Kiedy przeczytałem w wywiadzie z Michaelem De Platerem, że przed odejściem z Creative Assembly proponował swoim szefom stworzenie dokładnie czegoś takiego, ale został olany – miałem wielką ochotę kogoś palnąć. Na szczęście, nic w przyrodzie nie ginie i nie tak dawno na półki sklepowe trafiła produkcja nowa produkcja Neocore Games, Król Artur, która niemal idealnie spełnia moje marzenia!

» Czytaj dalej »

Całkiem smocznie – Dragon Age: Origins

Największy i najbardziej przehype’owany cRPG ubiegłego roku. Produkcja reklamowana mianem najlepszej mrocznej opowieści fantasy. Czy to prawda? Nie do końca mógłbym się zgodzić, ale jest w tym ziarno prawdy. Na dodatek twórcy zapowiadali Dragon Age, jako duchowego spadkobiercę legendarnego już Baldur’s Gate. Czy podołali temu zadaniu? Dzisiaj spróbuję odpowiedzieć na to pytanie.

» Czytaj dalej »

It’s a kind of magic!

Aloha! Po długiej i męczącej przerwie wracam do Was ze świeżą porcją okołogrowych i ogólnokulturalnych felietonów. Tematyka, jak zwykle, zróżnicowana a feedback ze strony Czytelników – mile widziany. Dziś, ze względu na świąteczny niemal charakter ostatnich dni (wielki powrót Gemono, te sprawy), pozwolę sobie wziąć na warsztat jedną z moich pasji – magię i magów. A konkretnie (żeby zbyt wesoło nie było) to, jak koszmarnie są oni traktowani w grach wideo.

» Czytaj dalej »

GemonOLD #13 – Bóg z…?

Gąsienica zgrzytnęła cicho o beton, a mechaniczne stawy zaskrzypiały złowieszczo, gdy robot strażniczy zatrzymał się i obrócił wieżyczkę, lustrując otoczenie. Ukryty za pobliskim kontenerem JC Denton zaklął w duchu. Wiadomo, dostanie się do hangaru prywatnego lotniska, zwłaszcza tak silnie strzeżonego, nie mogło być zbyt łatwe. Zwłaszcza, jeśli znajdowała się w nim baza terrorystów z NSF. Ale przecież, do jasnej cholery, on też nie był byle frajerem. Elitarny agent UNATCO, wydziału Narodów Zjednoczonych zwalczającego terroryzm, wyposażony w cybernetyczne wszczepy i najnowocześniejszą broń – to przecież nie przelewki. Powinien wyskoczyć zza tego pudla i odstrzelić pieprzonemu robotowi parę nadmiarowych antenek, albo chociaż potraktować go granatem EMP i rozkoszować się zapachem smażonych obwodów… Wciągnął głęboko powietrze, spojrzał tęsknym wzrokiem na jaśniejącą w oddali panoramę Nowego Jorku, sięgnął do kabury…

» Czytaj dalej »